Jestem, jaki chcę być?

Człowiek współczesny opanowany jest silnym pragnieniem bycia kimś niezależnym, kimś, kto sam jest autorem siebie. Wszelką wolność postrzega jako dobrą i niemal obowiązkową, bo chce być obywatelem "tych czasów". Każde ograniczenie tejże wolności traktuje często jako zamach na niezbywalne prawa.

Skąd wiemy, jacy chcemy być?

To pytanie jest nieco zaczepne, prowokacyjne. Zawiera w sobie sugestię, że nie koniecznie to my sami jesteśmy autorami wizji na swój temat, że być może ktoś inny podsuwa nam pomysły na to, jak żyć, kim być…

I rzeczywiście... świat zewnętrzny zawiera mnóstwo wskazówek, wzorców, które to na różne sposoby dostają się do naszej świadomości i tu zaczynają żyć swoim życiem, a czasem nawet stają się jedynym źródłem wiedzy o nas samych i wyznacznikiem rozwoju własnej osoby.

Zatem wszystko, co zobaczymy i usłyszymy - choćby "kątem oka" - staje się treścią naszego życia wewnętrznego, kształtuje nasze wyobrażenia o innych i o sobie. Niejednokrotnie sam fakt wielokrotnego kontaktu z pewnym wzorcem osobowym jest wystarczający do tego, aby go polubić i uznać za "pasujący do mnie". U podłoża tego zjawiska leżą dokładnie poznane na gruncie psychologii mechanizmy "oswajania umysłu". Oczywiście, ludzie jako odbiorcy różnią się między sobą poziomem uległości czy bezkrytycznej otwartości na informacje płynące ze świata zewnętrznego. Są zatem tacy, którzy bardzo precyzyjnie rozważają czy wręcz roztrząsają problemy własnej tożsamości. Ale są i tacy, którzy stają się wiernym odbiciem najbardziej rozpowszechnionych (modnych) wzorów osobowych. Ci ostatni wybrali drogę bezrefleksyjności i łatwo przystali na kształtowanie się przez czynniki zewnętrzne.

Powyższe rozważanie jest oczywiście dość schematyczne, uproszczone, bowiem mechanizmy kształtowania się człowieka, jego osobowości, przyjmowania wartości i ideałów są bardzo złożone. Istotne jest to, że w procesie przyjmowania tychże ideałów można świadomie uczestniczyć bądź pozostawić go własnemu biegowi.

Lubię to Twitter