Anna Piołunowicz

Wiersze

Dodano: 31 styczeń 2004 r.

Przestroga starszej kobiety

Chciałam tylko jeszcze powiedzieć
Wam... - ludziom dobrej woli,
Że wcale nie poznałam świata.

To, że widziałam narodziny i śmierć,
Miłość i nienawiść, radość i ból,
Nie oznacza wcale mego poznania.

Zawsze gotowa do poświęcenia wszystkiego,
Miałam nadzieję ratować świat,
Zapominając o dacie swych urodzin.

Wyznawałam zasadę "złotego środka",
Nie mając pojęcia, ile solić zupę,
A kiedy oddać łzy za dziecko.

Zawsze dokądś biegniesz!
Zatrzymaj się - zobacz liść spada.
Zamknij oczy, spróbuj poczuć to ...

Jeżeli nic nie poczułeś - trudno.
Masz jeszcze mnóstwo pustego czasu,
Choć dzień trudno złapać.

Mamo

Mamo ... zgubiłam się dziś w ciemnym lesie.
Dokoła mrok, czarne cienie drzew i
Zgrzytanie zębami duchów przyszłości.

Mamo! Stoję na rozstaju dróg i nie wiem,
Co mam zrobić, żeby dobrze wybrać.
Fatum wisi nade mną, jak ciemna chmura.

Boję się dotknąć starych blizn,
By rany nie otworzyły się na nowo.
W deszczu, pod wiatr, w czarną otchłań!
Próbuję się rozplątać z wodorostów,
A woda wciąga coraz bardziej.

Mamo! Czemu milczysz? Gdzie twe oczy?
Nie ma chwili do stracenia,
A każdy twój oddech przypomina o końcu.

Nasza codzienność

Umieramy każdego dnia,
Ale oczywiście w sposób odwracalny.
Rodzimy się następnego ranka
Po to, by móc znowu stoczyć bój
O coś, co w ogóle się nie przyda.
Nikt w domu nie ma lustra,
Bo przeglądamy się w ludzkich oczach.
W ciągu dnia cztery razy
Myjemy się w zimnej wodzie,
Ochładzamy umysły, choć dobrze wiemy,
Że nic to nie pomoże.
Gorąca krew wciąż się burzy
Do walki o niesprawiedliwość.
Mamy dość cudzych błędów,
Lecz sami uwielbiamy je popełniać.