"Ikarowe loty" i inne nowe wiersze

Stokrotka

Stokrotka
na polanie wśród maków czerwonych
zaspana, samotna
I niebo bezimienne nadzwyczaj
jak błękit mych oczu
mała czysta biel osłonięta czerwienią
na pozór tylko zwyczajna

mała bezbronna istota
skazana na zapomnienie

Na pniu cyprysowym

Zamarzłem nocy tej samej
gdy dla flory brzegi zieleniały
a stolica stawała się wulkanem

w szeregach kroczyliście za tłumem
odwróciłem głowę, zamarzłem
na żarze waszych gorących sumień

zgubiłem ostatni pierwszy piątek
w ostatniej podróży, gdy łzy świat zalały
wiem nie kroczyłeś samotnie

I ścięto cyprys ostatni... wieczorem
gdy na pniu jego zamarzłem
nie płacząc za wzorem pokoleń

łzy jednej nie wylałem patrząc na Ciebie
a niewidzialne dotąd miliony łkały
ołowiani Twoi żołnierze...

odnajdziecie na niebie
jedno zero
kilka pięćset sześćdziesiąt siedem

Terpsychora

uginały się pod nami obłoki
ze strachu zasłaniając oczy
wiatr rozrzucał nas po kątach

bez świadomości, na oślep ku górze
zagubieni w szklanych ryzach
spójrz w niebo, ślady po nas wciąż widać

Bądź pozdrowiony

Bądź pozdrowiony
wędrowcu z nekropolis

gdzieś między
sen wypiera się maudit
i czekam na powitanie
i szukam
i odnajduję obłęd

Przebywam noc wtórnie
i duszy żywej na horyzoncie
i te bramy nieśmiertelne
zapytałbym zapytałbym właśnie
i pytam w zmęczeniu rannej rosy
i szukam w ciemnościach pogardy
i nocy tych setki przede mną
tych bram zatraconych

Bo niebo jest po stronie dusz naszych...

Lubię to Twitter