Agnieszka

„Dotknąć” modlitwy…

Jak może mówić do mnie, kiedy mnie nie ma? Jak możemy rozmawiać, kiedy ja jestem nieobecna? Jak mam usłyszeć Jego głos wśród tych wszechobecnych dźwięków?

Bóg, aby mówić, potrzebuje odpowiednich warunków. Nie hałasu, zgiełku, zabiegania. Nie tych 3 minut późnym wieczorem, kiedy chcę z Nim porozmawiać, walcząc z sennością, w rytmie „muzyki” docierającej z klubu studenckiego pod pokojem, jeszcze w głowie powtarzając, co mam zrobić jutro. Nie zdąży odpowiedzieć na moje pytania, bo ja już śpię… Rano? Też nie najlepszy czas i okoliczności. Między robieniem kawy, ubieraniem się, pakowaniem, kontrolowaniem czasu, „empekiem”… Jak może mówić do mnie, kiedy mnie nie ma? Jak możemy rozmawiać, kiedy ja jestem nieobecna? Jak mam usłyszeć Jego głos wśród tych wszechobecnych dźwięków? Cisza wokół, milczenie w sercu… Zasłuchanie.

Czy 48 godzin to dużo? Można nieźle „zabalować”, wyspać się, przygotować do egzaminu. Można też przepuścić ten czas przez palce. Obejrzeć kilka filmów, odpocząć… Ale można przeżyć ten czas z Bogiem i „dotknąć” modlitwy…

Właśnie około 48 godzin wystarczy, by przekonać się, że Bóg mówi. Do mnie. Konkretnie. Zwraca się po imieniu. Odpowiada na pytania, pociesza, wskazuje drogę, umacnia i ukazuje sens życia. Warunek? Jest jeden – otwórz swoje serce i zapragnij usłyszeć Jego głos.

Miejscem mojego spotkania z Jezusem był Czerwińsk nad Wisłą. To właśnie tam podczas wieczornej adoracji, klęcząc w zakątku kaplicy, po raz kolejny ocierałam łzy i zastanawiałam się, co ja właściwie robię, jak postępuję, jakie konsekwencje ponoszę, jak mam powstać z grzechu, jak zmienić myślenie… Usłyszałam odpowiedź. Dopiero w takiej ciszy dałam Bogu szansę na odpowiedź, na dialog, na rozmowę. Zostawiając na dwa dni „życie studenckie”, otrzymałam długoterminowe wskazówki dotyczące „życia”.

Bóg postawił przed moimi oczyma postać. Dał mi wskazówkę, obraz, który był ułatwieniem w analizowaniu mojego aktualnego życia. Kogo wybrał? Marię Magdalenę – jawnogrzesznicę. Kobietę potępioną przez ludzi, zapewne pozbawioną poczucia własnej wartości. Kobietę, która straciła wiarę w siebie, zagubioną i samotną. Kobietę, którą grzech doprowadził na dno. Być może sama już nie miała siły na dokonanie jakichkolwiek zmian. Może nie umiała powstać, zmienić panującej sytuacji. Straciła kontrolę, zamknęła się na ludzi, zamknęła się na samą siebie… Dopiero spotykając Jezusa zrozumiała, że ma dwa wyjścia: oddać swoje życie Jemu (takim jakie jest: grzeszne, poranione, niegodne, upodlone…) albo popaść w rozpacz, która w konsekwencji prowadzi do śmierci, do samounicestwienia…

Wybrała MIŁOŚĆ. Wybrała zmianę. Zapragnęła żyć. Zrozumiała, że Jezus przyszedł do grzeszników, do niej…. Zaufała Mu. Oddała Jemu wszystko, co miała. A nagroda za dobry wybór była wielka…

Tylko w ciszy mogę usłyszeć i zrozumieć, co Bóg ma mi do powiedzenia. Tylko kiedy zmienię swój punkt widzenia, jestem w stanie dostrzec moje życie innym. Tylko słuchając i patrząc na obrazy, wskazówki dane mi od Boga, mogę próbować dokonywać zmian.

Maria Magdalena pokazała mi, do czego doprowadza grzech. Jak łatwo z własnej woli odejść od Boga, zacząć układać życie po swojemu. Jak jedna zła decyzja pociąga za sobą łańcuch konsekwencji prowadzących do upadku. Jak ciężko jest powstać samemu. Jak cienka jest granica, po przekroczeniu której popadam w rozpacz i tracę sens życia. Jednak te elementy „Jej portretu” to elementy drugoplanowe. Na pierwszym zaś planie jest przeogromne Miłosierdzie Boga, Jego troska, opieka, Jego MIŁOŚĆ, która nigdy nie ustaje i nie potępia grzesznika, poczucie bycia potrzebnym i przebaczenie.

Czy jest lepszy argument na to, że spotkanie z Bogiem umacnia i dodaje sił? A to tylko 48 godzin… Czy umiem wygospodarować dla Niego tyle czasu aby „dotknąć” modlitwy? Aby „odczuć” Jego przebaczenie? Odnaleźć sens swego życia i zapłakać, już nie z poczucia winy lecz z radości, że nawet z najciemniejszej doliny mego życia, z najtrudniejszej sytuacji, ze swoich ograniczeń, bagna w które wpadłam, On może mnie wyprowadzić… Czy umiem zostawić wszystko i zasłuchać się w Jego głos?

Najlepszym miejscem spotkania jest modlitwa. On właśnie wtedy JEST obok mnie. I to jest On…